Συγχώρα με παιδί μου

[Nick Renito]

Χρόνια και χρόνια όνειρα

Αιώνες προσμονή,

Μέσα στη σκέψη πλάθαμε

‘να όμορφο παιδί…

        

Ζωγράφος δωδεκάχρονος

Στα χνάρια μου να πηαίνει,

Η επιστήμονας καλός

Την φύση να νικάει!.

 

Το καλοσώρισ' η ζωή

Στις πέντε του Νοέμβρη,

Μα στις οκτώ, το ζήλεψε

Ο χάροντας και πάει!.

 

Ετρέχαν τα ματάκια του

Με αποχαιρετούσε,

Με κοίταζε κατάματα

Τα' άκουσα μου μιλούσε:

       

"-…Φοβήθηκε με η ζωή,

με διώχνει πατερούλη!.

τσ' είπα να γίνω Δικαστής

με κάνει αγγελούδι!!…"

 

Και τούπα με την σκέψη μου:

"-..Συγχώρα με παιδί μου!..,

Άσημος είμαι ποιητής

και συ ο Δικαστής μου!."

 

 

 

 

 

 

    Γραμμένο πριν (36) χρόνια , στην μνήμη του πρώτου μου παιδιού, Αγγελικής, που χάθηκε στις 8 Νοέμβρη 1976.

Το ποίημα αυτό, δημοσιεύτηκε στις 15 Νοέμβρη 1976  στην στήλη "Νεοελληνική ποίηση" της εφημερίδας "Κρητικά Νέα",  με το ψευδώνυμο “Νίκος Ρουμελιανός" (Ρουμελί Κρήτης, το χωριό που γεννήθηκα). 

[Nefeli riga]

Ένιωσα πόνο,  πόνο μεγάλο  στο τελευταίο ποίημα για απόψε.

Τίποτε άλλο.........

Καληνύχτα.

[Nick Renito]

Σας ευχαριστώ θερμά όλους!...