Άρρωστο Εγώ

[Katia]

Της ανοχής μας πώς στενέψαν τα κουμπώματα
Χολή πώς στάξαν στα ποτήρια οι καλημέρες
Πώς τα φιλιά, ύπουλα γίναν μαχαιρώματα
Πώς τα γλυκόλογα, κατάρες και φοβέρες

Κόντρα στον έρωτα ποιά λογική ζυγιάσαμε
κι έχουμε τρις όσα πιστέψαμε προδώσει
Ποιές γέννες πόθων μας, ψυχρά στο γόνυ σφάξαμε
θυσία στ' άρρωστο, το Εγώ, να δυναμώσει

Για τα μεγάλα τι κι αν είχαμε προσόντα
τα πιο αλλόκοτα, εμείς, της πλάσης όντα
στην αγκαλιά κάθε που τ' Όνειρο κρατάμε
τα χέρια ανοίγουμε
να πέσει αφήνουμε
σπάει...

μαζί του σπάμε...

____© Copyright, Katia____

μελοιποιημένο από τον Θωμά Οικονόμου

[Κατερίνα]

στην αγκαλιά κάθε που τ' Όνειρο κρατάμε
τα χέρια ανοίγουμε
να πέσει αφήνουμε
σπάει...

μαζί του σπάμε...

 

 

γεια σου ρε ΘΕΑ

 

 

καλά να μαστε να απάμε φιλενάδα...

με τονώνεις Κάτια!!

 

 φιλούρες