Κι ω θλήψη αιώνιε υπνοβάτη μου,

τις νύχτες που σωπαίνει ο κόσμος,

εσύ σαλπάρεις ελεύθερη...

Κι ένας νέος εμφύλιος ξεκινά.



Τα χέρια τρεμάμενα.

Η ανάσα βαριά...Αργοσβήνει,

σαν και μέσα της ξεψυχούν 

χιλιάδες κορμιά.



Μη φοβηθείς.

Ίσως τώρα γνωρίζεις πως έτσι συστήνεται ο κόσμος.



Εδώ που κάθε βλέμμα έχει φωνή,

κάθε φωνή μια σάρκα,

και η λύπη που χαίρεται βουβά,

χαϊδεύει δυο φεγγάρια.



Τώρα θα δείς,

μα θα αισθανθείς τα…