«Tαγκό»

[Μονεμβασίτη]

Πήρα τα ρούχα τα μισά και τάχα έκανα πως πλένω

μα ήθελα μόνο να σκεφτώ

κι η σκάφη τρύπια δεν κρατούσε όλο το κόκκινο νερό.

Στάλες βαριές στη γη των ανθρώπων

να στάζουν μια μια όσο εγώ υπομένω

κι έτσι το χώμα ξεδιψούσε, έτσι το χώμα ξεδιψά.

Για ένα μόνο ταγκό ραμμένο φόρεμα παλιό

με νήματα που βάφτηκαν με χρώμα από κεράσι

σα χείλη που δαγκώθηκαν, στην πρώτη φράση

να μοιάζει χώμα από βροχή που ’χει περάσει

ξεδιπλωμένο για των καιρών το νικηφόρο μήνυμα·

ο γιακάς μακρύς στο ύψος του ώμου

μια στροφή ακόμα στη γιορτή του κόσμου

σήκωσ’ το μη μου λερωθεί μη μου συρθεί κατάχαμα.

Παρελθόν και μέλλον μ' αγκαλιάζουν σφικτά

κι έπειτα ζητούν κι αυτό το βιός π’ απόμεινε

μα εγώ δεν έχω μια γωνιά στων ποιητών τα άδυτα.

Για αυτό τα λόγια μου μετρώ, τη λέξη που υποσχέθηκα

το παρόν κερδισμένο στα λόγια αυτά που μέτρησα.

Θεοδώρα Μονεμβασίτη