Σε έναν κόσμο ζω,που κινείτε στου άγχους το ρυθμό.

Που δηλητηριαζεται από αυτόν και ψάχνει αντίδοτο,τι να πω μέσα σε έναν κόσμο καχύποπτο που κάθε μήνυμα αγάπης μοιάζει να είναι ύποπτο.

Σαν υλικό πολεμικό έχουνε γίνει η ρόλοι

Μία έκρηξη από παράπονα μέσα στην πόλη

Απλώθηκε παντού ο φόβος μοιάζει να είναι ανίκητος,σαν πόλεμος ακήρυχτος που συμμετέχουμε όλοι.

Γεμίσαμε παράπονα στηριγμένα στο φόβο,τα θέλω μάς θάφτηκαν στο ψέμα μέσα στον τρόμο.

Πώς να φανταστείς ένα μέλλον μοιάζει αδύνατον.ο φόβος σού έγινε φόβος μού θεέ μού ήμαρτον,

Σε οφθαλμαπάτες αναζητάμε αλήθεια,η απογοήτευση έγινε ρουτίνας συνήθεια,

Ζάλη που γυρνάει με στο κεφάλι χαμένη, γεννημένη μέσα στο μίσος να περιμένει.

Και κάπου εκεί σκοτώνετε πεθαίνει η παιδικότητα σε ένα βωμό πραγματικότητας για την ποιότητα,εκεί τα όνειρα μάς βρομίζουνε πια σφαχτάρι,και την θυσία κάνει η ποιό βρώμικη χάρη,

Και με χάρη επουλώνει το αιώνιο άπληστο που με στην δικαιολογία τού μοιάζει αλάνθαστο,θεος το υπερεγώ βαφτίζεται πάλι,μεταμορφώνοντας το θαύμα σε κατάρα μεγάλη.

Τι να φταίει άραγε για όλα αυτά

Ποιοι φορτώνουν το μίσος τούς πάνω σε μία γενιά.

Ποίος να κλαίει άραγε και ποίος να γελά

Τι παγώνει και τι κράτα τα όνειρα ζεστά.

Καχύποπτα μηνύματα στην πόλη που βαδίζω,νιώθω να απειλούνται τα όνειρα που καθρεφτίζω,αρρώστια η ιδέα ένας ιός που σε προσβάλει,παγίδα η ελπίδα μαχαίρι στο προσκεφάλι.

Τα συναισθήματα μάς υπέστησαν βλάβη,και που θα τα φορτώσουμε ποιοί θα πληρώσουν πάλι

Οτι φοβόμασταν γίναμε και ότι μάς φόρτωσαν,πήρες ότι πήραν,και πήρα ότι σού δώσαν.

Έχε το νου σου κάποιοι βάλαν στην φορμόλη το μίσος μάς γέμισαν με υποψίες μάς γέμισαν ίσως,ύπουλο το πλάνο τούς και ο πόλεμος συμφέρον,και η άρια φυλή θα πάρει πάλι ενδιαφέρον.

Μας θέλουν χωρίς μέλλον οι ουραγοί των τελευταίων,αυτοί που το μυαλό τούς το κάψαν όπως ο Νέρων.

Στο λεξιλόγιο τούς δεν έχουν αθώες ψυχές,έχουνε φόντο από σάρκες καμένες του χτες.

Τα θέλω τούς εξαρτώνται πάντα απ’την ζωή μάς

Του χάρου φέρανε το γιαταγάνι στην αυλή μας

Πληγώνουνε,σκοτώνουνε με μίσος μαστουρόνουνε

Να κυβερνάνε θέλουνε και το μυαλό θαμπώνουνε Φοβούνται μην ξεχάσουμε το φόβο να ταΐσουμε,μην αρχίσουνε η νέες γενιές να ελπίζουμε

Μήπως και το μίσος τούς το πνίξει η αγκαλιά μάς

Μήπως καθρεφτήσουμε ξανά τα όνειρα μάς.

Τι να φταίει άραγε για όλα αυτά

Ποιοι φορτώνουν το μίσος τούς πάνω σε μία γενιά

Ποίος να κλαίει άραγε και ποίος να γελά

Τι παγώνει και τι κράτα τα όνειρα ζεστά.

ΜV

DARKLIGHT.

Προβολές: 12

Σχόλιο

Πρέπει να είστε μέλος του Ποιητική γωνιά για να προσθέσετε σχόλια!

Γίνετε μέλος του Ποιητική γωνιά

Στατιστικά ιστοσελίδας


Σήμα

Γίνεται φόρτωση...

© 2019   Created by Nikolakakos Georgios (spartinos).   Με την υποστήριξη του

Διακριτικά  |  Αναφορά προβλήματος  |  Όροι χρήσης

SEO Services